Verse rozen

12 mei 2019 – De rozen zijn weer ververst, waarom juist deze dag?

Op zijn eenzame wandelingen doet Philippe steeds zijn plekje aan. Deze keer met een bos rozen. Hardlopen lukt al geruime tijd niet meer. Hij excuseert zichzelf, omdat hij te veel last van zijn blessure aan zijn knie heeft en daardoor zijn kenmerkend loopje er nog vreemder uit zal zien. Maar eigenlijk is hij er mentaal en fysiek niet toe in staat. Daarom vandaag in een zorgvuldig uitgekozen kostuum dat ooit zijn trouwkostuum was, inclusief gouden manchetknopen en een zorgvuldig uitgekozen strop, gestrikt in een dubbele windsor. Kleding nog zonder vlekken en zonder penetrante geur, een riem houdt de openstaande broek om zijn middel. Een rennende trimmer in kostuum met een boeket rozen had andere wandelaars in het bos doen fronsen.

Hij slaat het pad in met zijn boom. In zijn hoofd hopen de emoties weer hoog op totdat er geen ruimte meer is. Zoals het dichte bladerdek het licht tegenhoudt en het zicht naar de heldere lucht afschermt. Tranen vullen zijn boze ogen, zijn dikke brillenglazen beslaan. De stelen van de rozen hebben het zwaar door angstige, boze, gefrustreerde handen, de bloemen zitten aan de goede kant. De doornen zetten zich vast in zijn handen die klauwen vormen. In zijn hoofd passeren gebeurtenissen die zijn vloed van tranen concretiseren. Verlies van zijn geliefden en een opgebouwde niet te verwerken haat voor de door hen gekozen nieuwe levenspartners. In zo’n vijf jaar raakte hij keer op keer het voor hem belangrijkste kwijt en door zijn manier van hiermee omgaan ook alles. Zijn vermeende aanzien is samen met zijn spieren tot weinig verschrompeld. Alleen een leeg, stil, vervuild huis rest. Er komt niemand meer, ieder begreep dat Philippe beter geen vriend moest zijn.

Ondertussen is hij bij zijn boom aangekomen. Hij bevoelt met trillende handen de diverse door hem eerder ingekerfde harten. Het is de juiste boom. Hij trekt de bos rozen uit elkaar en deelt de bos in tweeën. In de splitsing van de stam legt hij rozen met de bloem richting het noorden, bij de andere helft komen de bloemen richting het warmere zuiden. De doornen blijven in zijn handen alsof hij lijkt te kiezen voor een martelaarschap. 

Preview 1e druk, Hoofdstuk “Verse rozen”

Home: Geen Verweer

Fragment 1: Propulsare

Fragment 2: Rhaid

Fragment 4: Finis